برگزاری پنجمین پیش نشست علمی از دومین همایش بین المللی دین، فرهنگ و فناوری
پنجمین پیش نشست علمی از دومین همایش بین المللی دین، فرهنگ و فناوری در دانشگاه باقرالعلوم برگزار شد. این پیش نشست با همکاری گروه حقوق دانشگاه و با شرکت استاد دکتر سید عباس حسینی سا و دکتر مهدی معلمی و با عنوان مالکیت فکری در عصر هوش مصنوعی، بازخوانی توجیهات فلسفی و چالشهای نوین و با شرکت دانشجویان و اساتید برگزار شد.
پنجمین پیش نشست علمی از دومین همایش بین المللی دین، فرهنگ و فناوری با ارائه دکتر سید عباس حسینی سا با عنوان«مالکیت فکری در عصر هوش مصنوعی؛ بازخوانی توجیهات فلسفی و چالشهای نوی» برگزار شد. کرسی نقد این جلسه به عهده دکتر مهدی معلی بود. در این جلسه، ایدهای نوین با محوریت بهکارگیری فناوری هوش مصنوعی برای مدیریت یکپارچه دانش سازمانی مورد ارزیابی قرار گرفت. در این کرسی انتقادی، که با حضور کارشناسان حوزه فناوری اطلاعات و مدیریت دانش برگزار شد، مزایا و چالشهای پیادهسازی چنین سامانهای به طور کامل تشریح گردید.
آقای حسینی، ارائهدهنده اصلی این ایده، هدف از طراحی سامانه یکپارچه مدیریت دانش را ایجاد مرجعی هوشمند و متمرکز برای تمامی اطلاعات و داراییهای فکری سازمان عنوان کردند. به گفته ایشان، این پلتفرم با استفاده از قابلیتهای پیشرفتهای مانند پردازش زبان طبیعی، قادر خواهد بود تا دادههای ساختاریافته و غیرساختاریافته را تحلیل کرده و دانش ارزشمند را از دل آنها استخراج نماید.
وی افزود که مهمترین دستاوردهای مورد انتظار از این طرح، شامل تسریع فرآیندهای تحقیقاتی، کاهش خطاهای ناشی از نبود اطلاعات، حفظ سرمایه دانشی سازمان و توانمندسازی نیروی انسانی برای تصمیمگیریهای دقیقتر میباشد. طراحی موتور جستجوی مفهومی، ایجاد نقشههای دانش پویا و سیستم پیشنهاد ارتباط بین متخصصان از مولفههای کلیدی این سامانه اعلام شد.
در ادامه این جلسه، آقای معلی به عنوان ناقد، دیدگاههای انتقادی خود را درباره این طرح بیان کردند. ایشان تامین منابع مالی قابل توجه برای پیادهسازی و نگهداری چنین سامانهای را اولین چالش بزرگ دانستند. موضوع امنیت اطلاعات و حفاظت از حریم خصوصی دادههای حساس سازمانی در برابر تهدیدات سایبری، نکته بحرانی بعدی بود که مورد تاکید قرار گرفت.
آقای معلی همچنین به مانع بزرگ فرهنگی در پیادهسازی مدیریت دانش اشاره کرده و اظهار داشتند که ترغیب کارکنان به ثبت و به اشتراکگذاری دانش شخصی نیازمند برنامهریزی تغییر مدیریتی عمیقی است. ایشان در پایان، با تاکید بر رویکرد گام به گام، پیشنهاد نمودند که ابتدا نمونه اولیه یا پایلوت این سامانه در یک بخش محدود سازمان با اهداف مشخص راهاندازی گردد تا امکان سنجش واقعی کارایی و ریسکهای آن فراهم آید.
به نظر میرسد تحقق این ایده بلندپروازانه، علیرغم مزایای بالقوه فراوان، منوط به تدوین برنامهای دقیق برای پاسخ به نگرانیهای مالی، امنیتی و انسانی باشد. خروجی این جلسه به عنوان مبنایی برای تصمیمگیری مدیریت ارشد سازمان جهت تعیین سرنوشت پروژه مورد استفاده قرار خواهد گرفت.